Jak się pisze aparycja?/ How to spell appearance?

Wydarzyło się coś niezwykłego! I ta niezwykłość wprowadziła mnie w taki stan upojenia chwilą, że nie za bardzo wiedziałam co z sobą zrobić. Jest środek tygodnia, a ja nie muszę pędzić na zabój aby zdążyć to tu, to tam.  Nieprawdopodobne, dziwne i rzadko spotykane. Cóż… przynajmniej wiem jakie rozterki przeżywa świeżo upieczony emeryt, który był ‚aktywny‚ nie tylko zawodowo i musiał całkiem mocno się spinać (oczywiście nie mam na myśli osiowo dolnej części ciała), coby nie wypaść z codziennego obiegu zanim przyszła ona – emerytura.
Więc jako emerytka dnia dzisiejszego postanowiłam iść na kawę (szóstą, bo ciągle próbuję się ograniczać) do przydrożnej kawiarni i w samotności poczytać kolorową prasę dla pań. Kupiłam zatem National Geographic-a, Focus-a i Top Gear-a (bo Poradnik Domowy się skończył) i z takim zapasem makulatury na co najmniej 2 tygodnie czytania, ruszyłam w kierunku Coco Caffe. Po drodze zerknęłam na ‚rozkład jazdy’ w teatrze, kupiłam wino (na wieczór oczywiście i oczywiście je również ograniczam) i minęłam młodego mężczyznę o miłej aparycji (trzy razy sprawdzałam jak to się pisze, tą api… apy… aparycję).
Czas wracać. Toteż zapłaciłam i poczłapałam zgrabnie w kierunku samochodu. Dziwny ten świat, ale minęłam znowu tego samego młodego mężczyznę o miłej aparycji. A może to nie realny świat, ale Matrix i wszystko jest tylko programem w przestarzałym procesorze?
Tym razem zerknęłam raz jeszcze i wiedziałam, że skądś go znam… z… no… z… Ech, zapytam lepiej.
Ja cię! O rety! Nie możliwe!
Nie myliłam się i tak w skrócie wyglądało powitanie oraz reakcja na ujawnienie tożsamości młodego mężczyzny o miłej aparycji. Rozmawialiśmy jeszcze chwilę idąc do samochodów. O pracy, szkole, o żonie (nie mojej przecież), o dzieciach, o tym jak czas szybko płynie i dlaczego czytam Top Gear.
Otworzył mi drzwi samochodu. „Jaki miły” pomyślałam i rzuciłam pakunki na siedzenie pasażera. Pożegnałem się i szczęśliwa ze spotkania po latach chciałam odjechać. Tylko coś nie tak ze stacyjką było. No to nadal próbuję bez powodzenia. Podnoszę wzrok, a on dalej stoi przy samochodzie. Hm… może chciał mi pomachać na „do widzenia”.
Otwieram drzwi i komentuję sytuację tłumacząc, że kluczyk do połowy tylko wchodzi. Na co młody mężczyzna o miłej aparycji wyciąga dłoń i mówi: „Spróbuj tego”.

Dodam tylko, że mój czołg bliźniak stał dwa miejsca parkingowe dalej 🙂

(Nie ma dzisiaj JUtuby, bo nic nie potrafiłam dopasować muzycznie. Ale może ktoś sprosta zadaniu i wrzuci asa z rękawa 🙂 )
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Something amazing happened! And this unusual situation put me into state of such ecstasy that I didn’t know what to do with myself. It was midweek and I didn’t have to rush everywhere as usually. It is incredible, strange and so rare. Well … at least I know what dilemmas are going through freshly baked pensioner who used to be ‚active’ not only professionally and had to tied up pretty strongly to don’t fall out of the daily circulation before she has came – the pension.
So as a “the pensioner of the day” I decided to order a coffee (sixth one this day… I’m still trying to limit my addiction) in samll city cafe and read alone color magazines for the ladies. So I bought the National Geographic, Focus and Top Gear-a (there was no more Bravo 🙂 ) and with the supply of wastepaper for next  two weeks reading I moved slowly to Coco Caffe. By the way I checked the theater schedule, I bought a bottle of wine (for the evening of course and obviously I’m also trying to tlimit it) and I passed a young man with a pretty nice appearance ( I checked three times how to write this api… ape… appearance).
It was time to go back. So I paid the bill and went smoothly across the street to my car. Strange world… but I passed the same young man with a pretty nice appearance again. Or maybe it’s not the real world, but the Matrix and everything is just a program in outdated processor?
This time I looked again and I was sure I knew him from… somewhere… from… from… Eh, I’ll ask him better.
Impossible! No way! What a surprise!
I wasn’t wrong and it was just a short welcoming and reaction to the disclosure of the identity of a young man with a pretty nice appearance. We were talking for a while walking to the car. About work, about school, about his wife, about children and the fast time passing and why did I read the Top Gear… about everything.
He opened the car door for me. „How nice” I thought and I threw the packages into the passenger seat. I said goodbye and happy because of the meeting after the years. I wanted to leave. But something was wrong with the car ignition. Well, I was still trying but without success. I looked up and he was still standing by the car. Hm … maybe he wanted to say „bye bye”. I opened the door and commented the situation explaining that I couldn’t put the key into. The nice young man with a pretty nice appearance reached out his hand and told me: „Try this one”.

I just want to mention that my twin-car was two parking spaces ahead 🙂

(There is no music clip today, because I couldn’t fit anything. Maybe someone can put here something interesting and connecting with the note above, hm? 🙂 )

Reklamy

50 thoughts on “Jak się pisze aparycja?/ How to spell appearance?

      • Jakem blondynka ( ta o wielu odcieniach złota; kiedyś naturalnego, dziś już niestety sztucznie uzyskiwanego 😉 ) , przyznam, że jedynie raz w życiu zdarzyło mi się coś podobnego. Otóż po ekspresowych zakupach wlazłam ( prawie wlazłam) do obcego auta 😀 Ktoś zaparkował tuż obok mojego oplika identyczny wóz, ten sam kolor i również kombi! I też siedziało w nim dziecko, tyle, że nie moje…Mina tego dziecka- bezcenna! Mina mojej córki siedzącej w samochodzie obok…lepiej nie mówić… 😉
        Aha, akcja zdarzenia miała miejsce pod naszym sklepikiem na wsi, gdzie co dzień wysiadują ziomale przy piwku; w mieście nie zostawiłabym córki samej w aucie, ten facet ( jak się potem okazało mój kolega) z identycznego opla, też pewnie nie 🙂

      • Ha! A ja (blondynka również, ze srebrem niestety – systematycznie malowanym nowinkami w salonie fryzjerskim) wtargnęłam sąsiadce teściowej do mieszkania z okrzykiem, jaki wydaje Indianin po wygranej bitwie.
        W skrócie: poleciałam do sklepiku na osiedlu po… już nawet nie pamiętam po co. Ale było to z okazji spotkania z moją szwagierką i w tej radości, wbiegając na czwarte piętro, jak wspomniany Apasz, wtargnęłam do mieszkania sąsiadki. Jak? No mieszka pięto niżej w tym samym pionie co moja teściowa. A że w blokach wszystkie drzwi wyglądają podobnie, to „SORY WINETU” 😛
        Brakowało mi tylko skalpu w dłoni, a łzy śmiechu lały się do wieczora, systematycznie i cyklicznie, jak tylko wspominałyśmy jej imię 🙂

  1. )))) nie jestem blondynką choc zawsze chciałam byc taką mimoza o jasnych długich prostych włosach 🙂 jak można sie domyśleć jestem „garściastą” brunetka o kręconych włosach ;))
    a co do przygód to kiedys wracam ze szkoły czyli pracy . Stoje na przystanku autobusowym w oczekiwaniu na autobus i czuje ,że ktos mnie „oblepia ” wzrokiem. I owszem stoi facet i sie gapi i sie usmiecha i cos mamrocze na kształt dzien dobry . Myślę sobie pewnie ktoś z rodziców ,, ale nie mogę sobie przypomnieć którego ucznia, więc śmiało i energicznie podchodzę do pana i pytam
    = przepraszam czy pan jest ojcem , któregoś z moich dzieci ?
    Facet wybauszył oczy i szybko na pięcie sie zmył :))) chyba nie był rodzicem;))

  2. „mąż z żoną wybrali sie swoim dosyć popularnym samochodem na zakupy , szarówka, mąż został w aucie , kobita lata miedzy regałami, zrobiła zakupy , lezie do samochodu, otwiera tylne drzwi rzuca na siedzenie torebkę, reklamówa z zakupami w ręce, otwiera przednie drzwi siada i mówi …….ale mi sie zebrało……..i fruuuuuuu głośny pierd na cały samochód……….odwraca sie w lewo a za kierownicą obcy chłop!!! marka samochodu ta sama, kolor ten sam…….ino chłop inny……….wyskakuje jak z procy i leci sukac swojego chłopa i auta………znajduję i jadąc do domu opowiada mu co sie stało……….w chałupie rozpakowuj zakupi i mąż ją pociesza……co sie martwisz, tyle obcych ludzi, nikt cię nie poznał, chłopa nie znasz, będzie git……….nagle dzwonek do drzwi kobita leci otworzć………….a po drugiej stronie chłop ze słowami na ustach ” zapomniał pani torebki z mojego samochodu…………….”
    historia ponoć z życia wzięta:)

    dobrze wiedzieć, że nie jestem sama w radosnym obłąkaniu;)

  3. Za wybór gazet masz plusa. Szczególnie focusa lubię. Poznaj świat też jest niezłe.

    Kiedyś leżałam w szpitalu, po wizycie w kąciku prasowym moje współtowarzyszki niedoli rzuciły się żeby pooglądać moje zakupy. Jak zobaczyłam te rozczarowane miny myślałam że się udławię ze śmiechu. Jedna zapytała tylko niśmiało: a horoskop jakiś chociaż tam jest?

  4. Piękna historyjka. Ale z racji jutrzejszego startu wolę tę, którą zostawiłaś u mnie w komentarzu 🙂
    Nie wiem, na ile prześledziłaś moje historie biegowe, ale miałam kiedyś notkę o modzie związanej z bieganiem: http://www.zawieszonatd.blog.interia.pl/?id=2386552
    Od tamtego czasu notek w tym temacie pojawiło się wiele (ostatnio nawet, jak zauważyłaś, wypomniano mi monotematyczność), a mój strój bardzo ewoluował. Bo jednak przy dłuższych dystansach ważne jest to, by ubranie nie przeszkadzało. Poza kilkoma markowymi dodatkami kupionymi na wyprzedaży, ciuchy mam kupione w Lidlu i Decathlonie, a większość koszulek to pamiątki z imprez biegowych. Jedyna moja poważna inwestycja to buty (też wyprzedaż). W tej kwestii nie uwiodą mnie jednak ani Adidasy, ani Reeboki. Moja ukochana marka (jak zresztą większości biegaczy) to Asics.
    Trzymaj za mnie jutro kciuki!

  5. „Pożegnałem się i szczęśliwa ze spotkania po latach chciałam odjechać. Tylko coś nie tak ze stacyjką było. No to nadal próbuję bez powodzenia. Podnoszę wzrok, a on dalej stoi przy samochodzie…” i w ręce trzyma przewody zapłonowe 😀
    Kiedyś kogoś podwiozłem i potem tą osobę cyklicznie spotykałem w różnych częściach miasta i okolicznościach. Było to zabawne, szalenie zabawne 🙂 Zawsze przez chwilkę sobie rozmawialiśmy.

  6. ….a. to wszystko przez to że czytasz Top Gear;))))))))))))

    jak się dawniej interresowałam pirotechniką i fachowa literaturą na ten temat ściągałam wszystkich wariatów;)

  7. O roztargnieniu pozwolę sobie dorzucić słów kilka.Moja mama wychodząc z mieszkania brała zwykle parasolkę, bo może przecież padać.Pewnego razu kończyła jakieś prace w domu i bardzo się spieszyła, bo musiała jeszcze wyjść na miasto. W specjalnym miejscu, pod zlewem wisiała zawsze krótka szczotka- zmiotka na sznureczku, a na dole szufelka. Coś tam jeszcze podmiatała i szybko, szybko włożyła płaszcz, buty, kapelusz i wybiegła z mieszkania. Zwykle patrzyłam przez okno, jak wychodzi z bramy na ulicę. Patrzę a tu idzie mama z torebką pod pachą energicznie machając drugą ręką. Kapelusik, płaszcz, eleganckie buciki a na ręce, której łokciem przytrzymywała torebkę wisi….. zmiotka spod zlewu. Głowa uniesiona, nie widzi nic. Próbowałam dawać znaki przez okno, nic z tego. Wróciła po ok. 10 minutach, zataczając się ze śmiechu. „A ja tak się dziwiłam, co ci ludzie tak mi się uważnie przyglądają?” Opowiadała z załzawionymi od śmiechu oczyma. Szczotka nie samochód, ale wrażenie nie mniejsze.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s